Howard Gardner is een Amerikaanse ontwikkelingspsycholoog die vooral bekend staat om zijn theorie van meervoudige intelligenties. Zijn werk heeft grote invloed gehad op het onderwijs en het denken over menselijke bekwaamheden.
Wie Howard Gardner is
Howard Gardner is een Amerikaanse psycholoog en hoogleraar aan de Harvard Graduate School of Education. Hij is geboren in 1943 en wordt beschouwd als een van de invloedrijkste denkers op het gebied van cognitieve psychologie en onderwijstheorie. Gardner is lid van Project Zero, een onderzoeksgroep aan Harvard die zich bezighoudt met leren, denken en creativiteit.
Waar Howard Gardner om bekend staat
Howard Gardner verwierf internationale bekendheid door zijn theorie van meervoudige intelligenties (Multiple Intelligences), die hij presenteerde in 1983. Hij stelt dat intelligentie niet eendimensionaal is, zoals vaak verondersteld werd, maar uit verschillende onafhankelijke modaliteiten bestaat. Deze benadering bood een alternatief voor de traditionele IQ-benadering en werd vooral populair in het (basis)onderwijs.
Kernideeën van Howard Gardner
De kern van Gardners werk is het idee dat mensen beschikken over meerdere, relatief onafhankelijke vormen van intelligentie. Oorspronkelijk beschreef Gardner zeven vormen: linguïstische, logisch-mathematische, muzikale, ruimtelijke, lichamelijk-kinesthetische, interpersoonlijke en intrapersoonlijke intelligentie. Later voegde hij er nog naturalistische en existentiële intelligentie aan toe. Gardner benadrukt dat onderwijspraktijken ontwikkeld moeten worden die recht doen aan deze diversiteit in intelligenties.
Meervoudige intelligenties
De theorie van meervoudige intelligenties bracht een verschuiving teweeg in het denken over talent en leren. Gardner stelde dat traditionele tests zoals IQ-scores slechts een beperkt deel van iemands capaciteiten meten. Elk individu beschikt volgens hem over een uniek profiel van sterkere en zwakkere intelligenties. Deze theorie werd enthousiast ontvangen in het onderwijsveld, waar het aanleiding gaf tot meer gedifferentieerde lesmethodes. Critici wijzen er echter op dat er beperkt empirisch bewijs is voor de onafhankelijkheid van de verschillende intelligenties, en dat Gardners model moeilijk toetsbaar is in wetenschappelijk onderzoek.